Ναός θνητών

Ήρθε ο καιρός για την τακτική περίσκεψη και περισυλλογή. Λίγες ώρες πριν από την αλλαγή του χρόνου, το σπάσιμο του αόρατου τοίχους, χωρίζει τον παλιό, κακό και κακομοιριασμένο από τον νέο, πολλά υποσχόμενα εαυτό.

Την ώρα που τα φώτα σβήνουν, για να ξανανάψουν ένα δευτερόλεπτο έπειτα, τίποτα δεν σωπαίνει, ούτε ο νους. Οι περσινές σκέψεις ενώνονται και με κρότο συνθλίβονται σαν ένα νέο big bang.

Η συνείδηση είναι αργή, δεν μπορεί να αντιληφθεί αυτό το κοσμολογικό γεγονός, παρά έρχεται αργότερα σαν το ανθρώπινο γένος να πατήσει στα στέρεα και φιλικά εδάφη για να κτίσει και να αναπτυχθεί. Δεν είναι νέο είδος, αλλά η μετεμψύχωση του περσινού, ανανεωμένο και σιδερωμένο, ούτε με μια ρυτίδα.

Άραγε θα βελτιώσει φέτος τα πράγματα ή σαν ένας άλλος άνθρωπος θα βαλθεί να καταστρέψει το σύμπαν του, που τόσο εγωιστικά νομίζει ότι είναι δικό του.
Καλή Πρωτοχρονία!

Ένα άρθρο από ZEuS στις 2:24 μμ | 0 σχόλια  

Ο Πληροφορικός βλέπει το -κάθε- πρόβλημα από μια διαφορετική οπτική γωνία. Πολλές φορές το δημιουργεί κιόλας, αφού για εκείνον είναι τομέας ενασχόλησης. Όταν εμφανιστεί το πραγματικό πρόβλημα, συνεχίζει να το βλέπει ψυχαγωγικώς με αποτέλεσμα να διευρυνθεί δημιουργώντας περαιτέρω προβλήματα που επίσης θέλουν λύση αλλά εκείνος συνεχίζει να τα αντιλαμβάνεται ως το παζλ που θα τον βγάλει από την πλήξη.

Οπότε ο πόλεμος Πληροφορικού και προβλήματος είναι αναγκαίο κακό που παρουσιάζεται σε τουλάχιστον δύο εκδοχές. Είτε γνωρίζοντας ότι τα προβλήματα είναι άπειρα και πάντα θα υπάρχουν, λύνει συνεχώς νέα με όλη την βούληση και ταχύτητα που διαθέτει είτε αρέσκεται στο να βρίσκει συνεχώς τις άπειρες λύσεις ενός προβλήματος χωρίς να υλοποιεί τον σχεδιασμό του.

Στην πρώτη περίπτωση έχουμε έναν ικανό βοηθό που χαράζει ευέλικτες πορείες όπως ο ναρκαλιευτής σε ένα ναρκοπέδιο και στην δεύτερη έχουμε να κάνουμε με μία ιδιοφυΐα που κανείς δεν μπορεί να αντιληφθεί το βάθος της σκεψεώς της και θεωρείται ως απερίσκεπτος χασομέρης που σπαταλά τις μέρες του και ίσως και τις μέρες άλλων.

Η αξία της ιδιοφυΐας, είτε είναι Πληροφορικός είτε όχι, φαίνεται τελικά από την φύση του προβλήματος με το οποίο έχει καταπιαστεί. Οπότε αν κάποια από τις λύσεις που προσφέρει εξυπηρετεί σε ευρύτερο χώρο τότε ενδεχομένως να αναγνωριστεί και ο ίδιος.

Ένα άρθρο από ZEuS στις 6:49 μμ | 1 σχόλια  

Καλές είναι οι αμπελοφιλοσοφίες, μα πότε θα ειπωθούν σοβαρές και τεκμηριωμένες απόψεις; Το πείραμα ξεκίνησε καιρό τώρα αλλά δεν δύναται να εξαγάγει αποτέλεσμα. Τι να φταίει; Μήπως η ανύπαρκτη αναζήτηση εμπειριών; Μήπως ο λανθασμένος τρόπος ζωής; Σίγουρα υπάρχει έλλειψη ερεθισμάτων και αυτό έχει ως επόμενο να μην προκύπτουν ουσιαστικές πληροφορίες.

Ο πειραματισμός μπορεί να συνεχιστεί αλλά προφανώς χρειάζονται περισσότερες εμπειρίες και το κυριότερο, απαιτείται η λειτουργικότερη επεξεργασία τους. Μάλιστα σε περίοδο καλοκαιρινών διακοπών οι δυνατότητες αυξάνονται εκπληκτικά.

Αν και καθυστερημένα, καλό καλοκαίρι!

Ένα άρθρο από ZEuS στις 4:19 πμ | 0 σχόλια  

Η ασύλληπτη δύναμη της ελευθερίας, η ανεχτική υποστήριξη του πολιτισμού, ο συνδετικός κρίκος της κοινωνίας, η κοινή λογική της παιδείας, η ενισχυτική υπεροχή της τεχνολογίας είναι μερικές από τις έννοιες που προσδίδουν τα χαρακτηριστικά τους στον ιδανικό τρόπο ζωής.

Δυστυχώς σπάνια λαμβάνονται υπόψιν, το μόνο που φαίνεται να κυριαρχεί είναι η βαρύτατη αδράνεια της συνήθειας. Η τεχνολογία αφορά πλέον αποκλειστικά τα gadgets, η παιδεία μοιάζει με πλύση εγκεφάλου, η κοινωνία είναι ένα απρόσωπο "facebook" σαν μία καφετέρια με τις καρέκλες πλάτη-πλάτη, ο πολιτισμός αποτελείται από κανίβαλους του "δούναι και λαβείν" και τέλος η ελευθερία σπαταλιέται στο τηλεκοντρόλ και τον καναπέ.

Κάθε νύχτα να είναι ο απολογισμός της μέρας που πέρασε και ο σχεδιασμός των κινήσεων της επόμενης. Τα σχέδια να αποτελούν συνέχεια των πεπραγμένων και να έχουν τέτοια σειρά ώστε αρχικά να ξεκινούν εκ των έσω και να καταλήγουν στο άπειρο. Οι πόροι που καταναλώνονται και περνούν ανεκμετάλλευτοι καθημερινά να γίνουν αξιοποιήσιμοι στο έπακρο, γιατί είναι κρίμα να υπάρχει πληθώρα αγαθών που απλά εξυπηρετούν τον εγωιστικό ψυχαναγκασμό του καθενός.

Ας πάψουν επιτέλους να γίνονται όλα για την 'κονόμα και ας γίνει κάτι για την ουσία.

Ένα άρθρο από ZEuS στις 2:05 πμ | 0 σχόλια  

Φταίει ο σύγχρονος τρόπος ζωής που έχει γίνει πολύπλοκος, αυξάνοντας έτσι τον ρυθμό των αποτυχιών και των απογοητεύσεων. Αυτό οφείλεται σε πολλούς παράγοντες, από τα ανθρώπινα λάθη μέχρι και τα θελήματα του Θεού, αλλά τις περισσότερες φορές απλά ελπίζουμε σε κάτι που δεν μπορεί να συμβεί ή να αποτραπεί.

"Δεν ελπίζω τίποτα, δεν φοβάμαι τίποτα, είμαι ελεύθερος."

Το ρητό αυτό αληθεύει, αφού όταν πάψει η ελπίδα, τότε δεν μπορεί να συμβεί κάτι επίφοβο. Όμως υπάρχουν και πολλά αντικρουόμενα με αυτό ρητά που αναφέρουν πόσο συνυφασμένα είναι με τη ζωή τα όνειρα και τα σχέδια για τα μελλούμενα.

"Όσο ζω, ελπίζω."
"Η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία."

Άρα και η αποτυχία φαίνεται να είναι κάτι που συμβαδίζει με την ζωή. Σκοπός τελικά είναι να την αποτρέπουμε όσο πιο συχνά γίνεται, κάνοντας ορθότερα σχέδια. Δεν αξίζει να ελπίζεις το ανέλπιστο. Αξίζει να κάνεις συχνότερα, βραχυπρόθεσμα σχέδια, ενώ βλέποντας τα αποτελέσματά τους να παρεκκλίνουν, πρέπει να αλλάζουμε και τις μεθόδους που χρησιμοποιούμε. Όχι άτακτα και άναρχα, αλλά με προμελετημένες κινήσεις. Πρέπει να αναμένουμε το απρόσμενο.

Ελπίδα δεν σημαίνει να πιστεύω ακράδαντα ότι κάτι θα συμβεί, αυτό ονομάζεται πίστη. Ελπίδα σημαίνει ότι έχω κάνει σχέδια που εκτός απροόπτου θα επιτευχθούν. Εντόπισε εκ των προτέρων τα μέρη του σχεδίου που μπορεί να προκαλέσουν αποτυχία και εξάλειψε τις πιθανότητες όσο μπορείς.

Σκέψου λίγο παραπάνω, έτσι θα ζήσεις πιο ανέμελα.

Ένα άρθρο από ZEuS στις 12:53 πμ | 0 σχόλια  

Τι πιο στενάχωρο από το να διαψεύδεις τον εαυτό σου... Να του τάζεις, να του υπόσχεσαι και με την πρώτη ευκαιρία να τον ξεχνάς. Ο κόσμος αλλάζει από μέσα μας. Αν "την φέρνεις" σε σένα είναι σαν να "συνομωτεί το σύμπαν" εναντίων σου όμως.

Μη μου πεις ότι δεν το νιώθεις συχνά πυκνά. Μήπως φοβάσαι και τον ίσκιο σου, ε; Ότι καιροφυλακτεί να σε απατήσει. Αν είσαι και "μορφωμένος", τότε φίλε μου μάλλον δεν εμπιστεύεσαι ούτε την ίδια σου την μάνα (αν δεν έχεις ήδη πεισθεί ότι είσαι υιοθετημένος και δεν στο έχουν πει).

Κρίμα, αγαπητέ, αλλά έχεις πρόβλημα. Στο λέω Εγώ. Δεν με πιστεύεις;

Ένα άρθρο από ZEuS στις 1:36 πμ | 2 σχόλια  

Η προσοχή δεν αποτρέπει την σύγκρουση και η ασφάλεια δεν αφορά την αποτροπή της, αλλά την ανώδυνη εκτέλεσή της. Επιπλέον, ισχύει ότι αν δεν πέσεις δεν θα μάθεις, διότι ο μηχανισμός της μάθησης σχετίζεται με την δράση, την αντίδραση και την επανάληψη.

Επομένως μειώνοντας τις συγκρούσεις, ελαττώνεται η συχνότητα μάθησής και το υποκείμενο γίνεται πιο επιρρεπές σε κινδύνους, που ελλοχεύουν στο άγνωστο.

Μία λύση έγκειται στην ελεγχόμενη πρόσκρουση, δηλαδή σε μία προδιαγεγραμμένη και με γνωστό αποτέλεσμα πράξη, όπου επηρεάζεται ανεπαίσθητα μία παράμετρος, αναμένοντας τυχόν διαφοροποιήσεις. Αυτή η προσέγγιση δεν είναι καινούργια και ονομάζεται πειραματισμός.

Δυστυχώς όμως ακόμα και η πιο ανεπαίσθητη αλλαγή μπορεί να προξενήσει καταστροφικές συνέπειες στο σύστημα, μετατρέποντας τον πειραματισμό σε μια εν δυνάμει βόμβα. Αν ο πειραματισμός συνεχιστεί επ' άπειρον τότε πλέον γίνεται αναφορά για μία ωρολογιακή βόμβα με άγνωστο εναπομένοντα χρόνο.

Φυσικά, επειδή το άπειρο είναι μία εκπληκτικών δυνατοτήτων έννοια, ο πειραματισμός δεν είναι μόνο καταστροφικός αλλά κάποια στιγμή θα προκαλέσει τέτοιο ευεργέτημα στο σύστημα που θα το φέρει στην βέλτιστη κατάστασή του. Δηλαδή, είναι πιθανό ένα πείραμα να επιτελέσει ένα θαύμα.

Το θέμα τελικά δεν είναι το αν θα πρέπει να πειραματιζόμαστε ή όχι, αυτό είναι αναπόφευκτο διότι μία βασική παράμετρος, ο χρόνος, απαιτεί ανελέητα την αλλαγή της, απεναντίας αυτό που αποτελεί το πραγματικό ερώτημα είναι τι θα συντελεστεί πρώτα, το θαύμα ή η καταστροφή;

Ένα άρθρο από ZEuS στις 3:06 πμ | 3 σχόλια